Sunday, April 22, 2012

Mahilig ako sa Unli Call and Text

Palagi na lang bitin ang load. Dangan kasi, panay pa unli. Pa all text. Di pala ako nakakatipid. Nasasayang lang ang Twenty Pesos ko. Sakit pa daliri ko sa kakapindot ng matigas kong keypad.

Walang magawa, napadako sa aking sariling blogs na walang tiyak na isusulat. Walang topic na nasa isip. Let this fingers type the words. Utak at puso ko naman ang nagdidikta, kung ano ang titipahin hindi ba?

Sa simula't simula pa, ganito na ako. Biglaang tatahimik, mag-iisip ng mga bagay-bagay, sabay haharap sa computer. Habang kaharap si bestfriend PC, naba- blanko... nahihinto... OMG! wala na akong masabi. Wala naman talaga akong sasabihin.

Balik tayo sa Unli text. Sarap magtext nang unli, lalo pa kung importanteng tao ang katext mo. 'yun bang special siya sa'yo. Graduate na 'ko 'dyan, di na ko bata. I mean, wala na ko sa stage nang ganyan. Yun bang may kilig factors pa 'ika nga.

Importante sa akin ang Unli. Lalo pa kapag malungkot ako at nahihirapan. Nasasaktan. I believe, UnliCall is the best thing. The best choice.

Isa lang naman ang tinatawagan ko sa mga ganitong pagkakataon. Hindi ko na need mag-load. What I need is to unload. I need to unload the heavy cargo sa puso ko. Hatred, anger, jealousy etc etc etc....Ay , nakalimutan ko, bago pala ako mag-unli, need kong mag maintain ng kahit piso kahit walang load. Katumbas ng isang piso ay kahit isang ga-butil na buto ng mustasa. Iyon ang faith. Paniniwala sa tagalog.

Tara na, samahan mo akong mag-unli call kay Lord. Walang expiration, Walang hidden charges. Walang text traffic. Libre. Unli.



Thursday, April 19, 2012

Jefferdon

Sa maliit mong katawan,
Na una kong nahaplos,
Tila isang manyikang ubod ng cute.

Ang iyong iyak ay parang love song,
Umaalingawngaw sa aking pandinig,
Hikbi ng pagmamahal at pag-asa
Na sa iyo ay may bukas.

Ang iyong pagdating
Ay isang aliwalas ng aking life.
Binigyan mo ng watercolor ang dark shade nitong kulay.

Sa iyong paglaki,nakita ko ang aking genes


Totoong napakapalad mo ‘at
Ako ay nakamukha mo.

Salamat sa iyo anak,
Sa pagbibigay mo ng pag-asa,
At ako ay mahal ng Diyos
Sa napaka guwapong biyaya.


Marami na akong nahabing mga tula,
Ngunit ang iba’y naiwaglit ko na,
Huwag mag-alala ,
Sapagkat dito naman sa puso ko,
Walang hanggang tula ng pagmamahal,
Ang kayang ibigay ng iyong magandang nanay.

Tuesday, April 17, 2012

Ikaw, Ano ang Kuwento mo?

Naalala ko pa noon bata pa ako, mahilig ako sa mga kuwento. Iyon bang mga kuwentong kapag bata ang nakinig ay aakalaing totoo. Kahit ‘yun pala’y kathang isip lang ng mga nanay at tatay, lolo at lola, mga gumagawa ng kwentong patama sa’yo.

Mga imbento , katulad nang istorya ng isang batang ayaw magpa-kuto. Kinuha ng isang malaki at dambuhalang kuto at inilipad.Dahil yun sa dami ng kuto sa buhok. At ang batang yun ay hindi na ibinalik kailanman ng dambuhalang kuto. Pero naisip ko noon, kinakaya  kaya ng sandamakmak na kuto na ilipad ang isang bata? Payat man o mataba?

Kaya sa takot kong kunin ng dambuhalang kuto noon, nagpapa-suyod na ako sa lola ko. Hiniksik nang hiniksik.Kahit nakakairita na, kinaya at tiniis ko ang lahat ng sakit ng anit ko.

Kwentong maligno ba kanyo? Hay naku, dami ko nang narinig niyan. Sabi nga sa waray, mga “panulay”. Yung mga di nakikitang nilalang na kumukuha ng mga mortal , lalo na ng mga dalagang makursunadahan. Dinadala sa ibang daigdig at ginagawang reyna. Parang sa Encantadia. Naisip at naitanong  ko noon, ano kaya ang kanilang costume?

Hinuha ko kung ipinaganak ka ng dekada sitenta o otsenta, nakarinig ka na ng mga kwentong sa panahon natin ngayon ay di mo na carry pang ikuwento sa mga bata. Jologs at baka pagtawanan ka pa.Pero sa ganito masasalamin ang ating mayamang kultura. Mga kuwentong bahagi na ng ating Panitikan. Ito ay larawan din ng ating pagiging unique kumpara sa ibang lahi.

Favorite ko rin ang mga kwentong bayani. Hindi lang istorya ni Rizal at Bonifacio. Marami pang bayani ang di nagiging popular sa ala-ala ng mga tao. Nariyan si Tamblot. Si Bankaw.Andres Malong. Francisco Maniago at maraming iba pa. Sarap alalahanin at gawing inspirasyon ang kanilang tapang, talino at pagmamahal kay beloved Philippines.

Minsan naman, ayoko ng mga kuwentong totoo. Mga balitang napapanahon. Ayoko ng kwento ng aming kapit-bahay na sa sobrang mahal na ng galunggong ay chicharon na lang ang inulam nila sa hapunan. Ang ibang Pilipino naman ay animo  nag-sa-sarangola sa kalangitan, upang manghuli ng paniki, may mailaman lang sa kumakalam na  tiyan.

Saan at anong kagawaran ba ng pamahalaan nararapat sabihin ang kwentong ito? Dahil hindi ito alamat o kathang-isip lang katulad ng dambuhalang kuto. Hindi ito kasing-liit ng mga kulisap sa parang.

Maganda ang mga kwento. Iinog at iinog ang mundo, at sa bawat pag-inog nito, iba’t ibang kwento ang uusbong.


 Katulad ng isang punum-punong silid –aklatan, ang buhay ay puno rin  ng mga salitang maihahabi sa isang nakakalugod man o hinding kwento.

Ikaw, Ano ang Kwento mo?


Ito po ay aking lahok para sa 'Bagsik ng Panitik " contest ng Damuhan.
There was an error in this gadget